Powtarzam sobie, że to nic,
że przecież mogę dalej żyć,
że jeszcze może być inaczej,
że ciebie sobie też wybaczę,
Powtarzam, że to nic.

Okienna, bezsenna żaluzja
przedłuża nocne marzenia,
tajemne odprawiam gusła
udając, że świat odmieniam
bezsennie, kamiennie, codziennie
pustka po tobie we mnie

Bo wszystko to naprawdę nic,
bo przecież mogę dalej żyć,
bo jeszcze może być inaczej
bo ciebie sobie też wybaczę
Powtarzam, że to nic.

Gdy ktoś powie ta muzyka nie jest twoja
Taki słodki hamburgera smak
Powiedz, że tu nikt nie śpiewa o kowbojach
Tylko o kimś takim jak ty i ja.

Wszystkie drogi prowadzą do Mrągowa
Do Mrągowa nad jezioro Czos
Kto tu raz przyjechał, nigdy nie żałował
I na pewno wróci tu za rok.

Wszystkie drogi prowadzą do Mrągowa
A tych dróg chyba jest ze sto
Gdybyś tylko kiedyś chciał spróbować
Tutaj możesz swój odmienić los

Wiejska droga to świeży wiatru powiew
Zapach złotych falujących zbóż
Jeśli tylko zechcesz zawsze dotrzesz do niej
Nawet gdyby drogowskazy pokrył kurz

Gdy dopadną Cię nieszczęścia i złamią
Pozostanie tylko modlić się do Boga
Ty pożegluj ku jedynej swej przystani
Wszystkie drogi poprowadzą do Mrągowa.

Gdy poznałeś czar tych kilku dni
Wiesz już jak smakuje w Czosie woda
Więc nie muszę chyba mówić Ci
Dokąd teraz nas prowadzi droga.

Luli laj , Luli laj, luli laj, Luli laj
Poczytaj mi Mamo

I gdy czyta o misiach,
leśnych ludkach w powodzi,
to się wcale, a wcale spać nie chce.
Kiedy mówi „dobranoc”
i chce już wychodzić,
wtedy proszę cichutko o jeszcze.

Trochę życia przeleci.
Będę miała już dzieci.
A czas szybko ucieka, uwierzcie.
I gdy mały szkrab spyta -
„Mamo, czy mi poczytasz?”,
wtedy sięgnę po bajki raz jeszcze.

A może to wiatr
podniósł piach
i sypnął prosto w oczy
twardym snem

Może to deszcz
twoje usta zmoczył
jak krople wody
spadał szept

Może to sen
bo tak serce bije
gdy na szyję
rzucasz się

Moja miła w domu liczy dni
gdzie ja jestem – pyta wszędzie
nim przeminie dzień
zobaczymy się
słońce jechać ze mną będzie

A może to dzień
Błysnął nagle słońcem
I w majowy
Wpadłem bez

A może to ptak
Gdzieś wysoko w drzewach
Głośno śpiewał
Silnik zgasł

Może tęsknota
Myśli mota
W środku lata
Figle płata

Moja miła w domu patrzy w noc
gdzie ja jestem pyta wszędzie
jestem, jestem tu
zbudzę cię ze snu
za nim słońce wzejdzie.

Blue sky under my foots
blue sky upon my head
then I will go when leads my road
day after day, step by step

When I will wake up in the morning
I’ll meet the future on my way
each day lives just one day only
today becomes now just yesterday

Don’t worry about anything
everything’s going with the wind

Ciężkie jak deszczu wielkie krople,
nabrzmiałe jak dojrzały pąk,
jeszcze wydają się za oknem,
ale już niedaleko stąd.

Nadchodzi właśnie pora łez
Nadchodzi, coraz bliżej jest
kropla po kropli, już o krok
nim wstanie dzień, zapadnie mrok.

Jeszcze za szybą, lecz już blisko,
skoczą do oczu niczym kot,
pazurów ostrą stalą błysną,
zamglą się od nich myśl i wzrok.

Zapieką, zgryzą, złagodnieją,
wypłynie razem z nimi ból
i moc wyczerpie się wspomnieniom,
i będą jak zwietrzała sól.

Twarz się wygładzi, wypogodzi,
oczyści każdy skóry fałd,
aż do następnej łez powodzi,
aż po następny, nowy żal.

Strząsnąłem z nich kurz codzienny
i progów wysokich pył
piach, co nie zmienił się w perły
i nadal uwierał jak żwir.

Popioły marzenia
i prochy cierpienia
co kwiatem było,
co się przylepiło,
okruchy przykazań
i grudkę z cmentarza
przypadkiem zdeptaną miłość

A kiedy zalśniły połyskiem
gotowe by dalej iść
spojrzałem w zamgloną przyszłość
myśląc, że przyjdzie w niej żyć.

Co będzie, gdy przejdę wszystko,
do nieba zapukam bram,
z czego je wtedy wyczyszczę,
żeby wpuścili mnie tam?

Czy z gliny tej ziemi
i grzechów kamieni
pokrętnych uliczek
przejść przez granicę
wszystkiego co jeszcze
mnie czeka w tym teście
wszystkiego, co było życiem

Dwoje nas, na wiele jeszcze stać
Choć nie młodzi damy radę
Za nami tysiąc spraw
Przed nami światła dnia
Ty możesz spać
Ja poprowadzę

Mam parę groszy na czarną godzinę
Więc me namawiaj mnie na kawę
Czeka nas długa noc
Masz tutaj ciepły koc
I możesz spać
Ja poprowadzę

Choć żal mi miejsc, które zostawię
Nie będę tęsknił prawie wcale
Bo ten na kołach złom
To nasz prawdziwy dom
Zawiezie nas
Ja poprowadzę

Nie wiesz co cię jutro czeka,
Wciąż niepewny los człowieka,
Dlatego jest dzisiaj w cenie,
Na zły los ubezpieczenie.

Ubezpiecz się od świata,
Od jesieni, zimy, lata,
Od wszystkiego
O czym nie wiesz.

Ubezpiecz się od grzechów,
Od zaskoczeń i od pechów,
Od złych znaków co na niebie,
Zwłaszcza od samego siebie.

Mocno trzymasz kierownicę,
Ale jak kierować życiem,
Gdy przed tobą mgła zalega,
A po bokach rosną drzewa.

Nie chcąc bać się na wirażu,
Możesz śpiewać dla kurażu,
Bo od wszelkich przykrych rzeczy,
Ta piosenka ubezpieczy.

A potem były wspólne dni
i noce spadających gwiazd,
śniliśmy razem wspólne sny,
których nie spełnił przyszły czas.

Gdybym uwierzył w to, że ja
Mógłbym u stóp mieć cały świat i ciebie
Gdybym uwierzył w to, że ty
Mogłaś moją być

Nie uwierzyłem w naszą miłość
I żyłem chwilą jak we śnie
Byś moja była nie prosiłem
Zniknęłaś nagle jak we mgle

Ty odnalazłaś własny dom,
ja kręty, lecz też własny szlak,
jest jakaś ona, jakiś on,
i jeden choć nie wspólny świat.

Czasami wraca wspomnień cień,
i czasem bywa trochę żal,
zostało coś na serca dnie,
z tego co los nam kiedyś dał.